Przekładnia główna stożkowa hipoidalna
Przekładnia główna stożkowa hipoidalna składa się z takich samych kół zębatych, jak zwykła przekładnia stożkowa o zębach łukowych z tym, że ich osie obrotu nie przecinają się (oś koła napędzającego położona jest poniżej osi koła talerzowego). Przekładnie te, w stosunku do przekładni łukowych o osiach przecinających się, odznaczają się szeregiem zalet: — mają zwiększoną wytrzymałość zębów, wskutek przesunięcia osi koła napędzającego (atakującego), — pracują ciszej i równomierniej ze względu na występowanie między zębami znacznie większego poślizgu, — wskutek przesunięcia osi jest możność obniżenia środka ciężkości samochodu, — praca kół przekładni odbywa się przy stałym zanurzeniu w oleju przekładniowym, co jest bardzo korzystne ze względu na należyte smarowanie. Wadą przekładni hipoidalnej jest duży poślizg współpracujących kół, co wymaga zastosowania specjalnych olejów hipoidalnych. Przekładnia hipoidalna stosowana jest w samochodach Moskwicz 408, Fiat 125 i in.