Przekładnia główna czołowa
Przekładnia główna czołowa składa się z dwóch kół zębatych walcowych o zębach prostych lub skośnych. Ze względu na to, że przekładnia główna czołowa nie zmienia kierunku przenoszenia napędu, stosowana jest w samochodach, w których silnik jest zamocowany w poprzek pojazdu, np. w samochodzie Trabant. Budowa przekładni głównej ślimakowej. Częścią napędzającą jest ślimak stalowy wielozwojny, osadzony na końcu wału napędowego, a częścią napędzaną — ślimacznica, oo pozwala uzyskać bardzo duże przełożenie. Przekładnie takie stosowane są w niektórych autobusach i samochodach ciężarowych. Przekładnia ślimakowa pracuje bardzo cicho oraz umożliwia niskie wbudowanie wału napędowego, a więc i obniżenie środka ciężkości pojazdu. Wadą tej przekładni jest trudność i kosztowność wykonania oraz na ogół mniejsza sprawność niż przekładni stożkowej.